24 .....
25 .....
26 .....
27 .....
28 .....
29 .....
30 .....
25 .....
26 .....
27 .....
28 .....
29 .....
30 .....
.......... meer op volgende pagina
(This poem was adapted from "I'll Lend You A Child" by Edgar Guest.
A Google search indicates it is often used when a pet dies,
but I don't know who adapted it.)
I will lend to you for a while
a kitten, God said.
For you to love while she lives,
and mourn when she's dead.
Maybe for twelve or fourteen years,
or maybe two or three.
But will you, 'till I call her back,
take care of her for me?
She'll bring her charms to gladden you
and should her stay be brief,
you'll always have her memories
as solace for your grief.
I cannot promise she will stay,
since all from earth return.
But there are lessons taught below
I want this kitten to learn.
I've looked the whole world over
in search of teachers true,
And from the folk that crowds life's land
I have chosen you.
Now will you give her all your love,
nor think the labor vain?
Nor hate me when I come to take
my kitten home again?
And my heart replied,
"My Lord, Thy Will Be Done."
For all the joys this kitten brings,
the risk of grief I'll run.
I'll shelter her with tenderness,
I'll love her while I may.
And for the happiness that I've known,
forever grateful stay.
But should you call her back
much sooner than I planned,
I'll brave the bitter grief that comes,
and try to understand.
If by my love I've managed
your wishes to achieve,
in memory of her sweet sweet love,
please help me while I grieve.
When my cherished kitten
departs this world of strife,
Please send yet another needing soul
for me to love all her life.
_______________________________________________________________________
(dichter onbekend)
Er leefde eens heel lang geleden
Een boertje werkzaam en tevreden
Van weelde was hij niet gewend
Een spiegel had hij nooit gekend.
Eens, toen hij aan het spitten was
Vond hij een stukje spiegelglas
Hij nam 't in zijn vereelde hand
't zat onder 't vuil en onder 't zand.
Hij veegde 't aan zijn broekspijp af
En keek erin, en stond toen paf
Mijn vader, zei hij, sapperloot
Die is al vele jaren dood.
Mijn vader, ach die goeie man
Hij is het, en hij kijkt me an
Hoofdschuddend stak hij 't in zijn zak
Bekeek het thuis op zijn gemak.
En hij begon te overleggen
Wat of zijn vrouw ervan zou zeggen
Ze was wat bazig, zijn Katrien
Zou er om lachen wel misschien.
En omdat hij daar bang voor was
Verborg hij 't onder zijn matras
Maar telkens ging hij er weer heen
Mijn vader, zei hij dan tevreên.
Dat wekte argwaan bij zijn vrouw
Die 't hare ervan weten wou
Zodra hij weer de deur uit was
Zocht zij en vond het spiegelglas.
Wat moet hij daarmee, peinsde zij
Er moet iets niet in orde zijn
Ze wantrouwde haar goede Hein
Ze keerde 't om en keek
En raakte toen geheel van streek.
Daar heb je 't nou, ik dacht het wel
Er is een andere vrouw in 't spel
Mijn man, hij heeft geen hart in 't lijf
Hoe houdt hij van zo'n lelijk wijf!!!
_______________________________________________________________________
(dichter onbekend)
Thuis heb ik een klein potje
Waarop staat 'Mijn Verdriet'.
Ik doe er vaak verdrietjes in.
Zolang ze klein zijn, huil ik niet.
Dus steeds als er iets tegenzit,
Er iets gebeurt wat ik niet wil
Dan open ik dat potje.
Gooi het erin, heel stil.
Maar gister was mijn laatste
Verdrietje iets teveel
Van al die stukjes klein verdriet
Kreeg ik een brok toch in mijn keel.
Mijn mond begon te trillen.
Pijn kwam met golven uit die pot.
Een traan begon te rollen,
Ik voelde mij knap rot.
Een onbedaarlijk snikken
Deed mij gaan trillen overal,
Ik zat echt tot mijn tenen
In 't allerdiepste dal.
Met roodomrande ogen,
Toen ik mijzelf weer rustig kreeg
Zag ik verrast mijn potje.
Dat potje...... was toen leeg!
Dus, zie je iemand lopen
Met rode ogen, en bedeesd,
Dan vraag je niets...... dan weet je
Diens potje is net vol geweest....
_______________________________________________________________________